فقر باید پایدار بماند تا ما به بهشت برویم.سینه را پیش می دهید،سرتان را بالا می گیرید ، رو به آسمان و بعد اسکناسی در کاسه گدایی نیازمندی می اندازید. آرامش می یا بید از اینکه به برکت سفره شما ، شبی، سر گرسنه بر بالین نمی گذارند.با غرور مدرسه ای را که ساخته اید به کودکان بی سرپرست تقدیم می کنید یا پنهانی نان بر سفره نیازمندان می گذارید.

در فرهنگ ما عدالت اجتماعی جایی ندارد. هر چه هست ستایش نا برابری و استثمار است.مگر می شود مدرسه ای ساخت بی آن که پیش تر حاصل دست رنج هزاران نفر را غارت نکرد.مگر ثروت و سرمایه شخصی چیزی است جز ارزش افزوده کار دیگران.تنها خود را فریب میدهید. وجدان خود را می آ سایید و از برداشتن باری از دوش دیگران لذت می برید.در خلوت بر خود می بالید.با خون فقر صورت خود را سرخ نگه می دارید.

اگر عدالتی بود .آیا فقری بر جا می ماند تا دستاویزی برای کار نیک شما باشد.در جشن نیکوکاری چه می کنیم؟در انجمن های خیریه به دنبال چه هستیم؟ما خود خواسته یا ناخواسته مظهر بی عدالتی هستیم.اگر ساختار جامعه ثروت را به تساوی تقسیم می کرد ما کجا بودیم.آرمان شهری که آدمی رویای آن را داشته از عهده خرد آدمی خارج نیست.(بهشت گندتان را در به روی من نگشایید