رضای عزیزم سلام

می دانم که گله داری از من که یادت نمی کنم و می دانم که خانه خدا رفتنت نزدیک و است و سعی می کنی به رویم نزنی که خیلی بی معرفتم.
اغراق اگر نباشد و همیشه اگر نگویم اکثر اوقات یاد توام و می دانم تو شاید از معدود کسانی باشی که با رفتارم نمی سنجی ام .... با نگاهم شاید و با درک نیتم که بعد این همه سال به آسانی نیتم را میخوانی

بله ..... باز هم من با انبوه کارهای نکرده ؛درسهای عقب مانده ؛حرفهای نزده ؛و عشق های فروخورده
یک اتاق درهم و یک سخنگاه مجازی دوباره ی بی در و پیکر که بوی کمک های جلال خودمان از در و دیوارش چکه می کند و برای درد دلهایی که فکر میکنم جایی جز اینجا برای هوار کردنشان پیدا نمیکنم