فرصت جام شرر بار به غفلت، اگر زود به سر شد
دیوانه شدیم و هوس جام دگر شد

از منزلت نام تو گر گشت رخ زرد پدیدار
از ترس نبودش
شرم نفسم بود ز بحبوحه دیدار

سرمست اگر غفلت مستانه زد و مصلحت از یاد ببردیم
یک دم می جانانه به جز مصلحت یار نخوردیم

دیوانه اگر یافت مرا منطق درویش
ما رنج خود و زحمت بیگانه نبردیم

نادیده بجویندش و ناکام ز کامش خوانند
روحانی و شیخند که پنهان به کتابش دانند

حرف دار و سر منصور که آمد در کار
پرده افتاد که چون مدعیانش مانند

کذب است که روحانی و پیر و شیخ و ساقی
از لطف همان گوشه‌ی میخانه که خفتند، رسیدند

در مسلک ما عاقبت عشق چنان بود
بسیار علی‌ها که به محراب شهادت نرسیدند

پی‌نوشت : عکس و شعر از خودم.