|
|
< > | |
راه آسمان باز بود. سیم کشیدیم برای برق و تلفن و اینترنت و شبکه و هزار کوفت و زهرمار دیگر، به خودمان که آمدیم، راه آسمان بسته شده بود. و آنچنان گره خورده بودیم در سیمهای خودساخته، که اگر یکی قطع میشد، جهانی به هم میریخت. پس از خیر آسمان گذشتیم و روزگارمان، همین شد که میبینی. |
||