مرا نه دولت وصل و نه احتمال فراق

همیشه فکر می‌کردم که بهشت باید برج و باروی این شکلی داشته باشد. یعنی از دور به جای ساختمان‌های سر به فلک کشیده و دروازه و قلعه، درخت‌های بلندی را ببینی و پرندگانی که گرداگردشان طواف می‌کنند. و البته به گمانم مزه چنین خیالی به این است که هیچ وقت پای آن درخت‌ها نرسی و همیشه از دور تماشایشان کنی و بهانه‌شان کنی برای دلتنگی، خیال‌بافی، انتظار و رویا. این تصویر را تابستان امسال از نمای دور پارک طالقانی برداشته‌ام. آن وقت بگویید چرا این همه این پارک را دوست دارم.